بدون تردید از 2000 سال پیش تا کنون تغییرات مختلفی در روی زمین به وجود آمده است اما شکی نیست که یکی از این تغیرات که شاید بزرگترین آن ها هم باشد سرآمد شدن ایرانیان است . البته در پسرفت ها از اقسام مختلفش .

نکته ای که باعث شد تا حقیر به این کشف و شهود بزرگ دست پیدا کنم ، حادثه ای بود که تنها چند ساعت قبل در نزدیکی محل کار بنده رخ داد . صبح شانزدهم مهرماه وقتی آژِِیر خودروهای آتش نشانی در خیابان پیروزی پیچید طبق عادت معمول تمام ایرانیان که حوادث را با هیجان زاید الوصفی به نظاره می نشینند سرم را از پنجره بیرون برده و صحنه ای تکراری را نگاه کردم .

پژو 405 مانند یک عدد سیب زمینی ناقابل در میان شعله های آتش می سوخت و جمعیتی هم مانند من به تماشای این اتفاق تکراری ایستاده بودند . نمی دانم این چندمین پژو 405 است که اینچنین در آتش می سوزد ولی خوب به یاد دارم که از چند سال پیش که هر چند روز در میان ، خبر سوختن یکی را در میان صفحات حوادث روزنامه ها می خوانم .

مسئولیت پذیری ؟! واقعا توقع زیادی است اگر انتظار داشته باشیم که در این سرزمین کسی این واژه را در میان رفتارهایش لحاظ کند . انسانی نیستم که غرب را کعبه آمال خود بداند ولی براساس آنچه از طریق رسانه های بزرگ کشور بارها خوانده ام برند های بزرگ خودروسازی دنیا مانند بنز ، تویوتا و ... به محض مشاهده کوچکترین اختلالی در یک خودروی تولیدی تمام نمونه های تولید شده در آن تاریخ را از سراسر جهان جمع و رفع نقص می کنند .

 اما در کشور ما با آتش گرفتن اولین خودرو چه اتفاقی افتاد ؟ هیچ . چون مطمئنا همه مقصر بودند جز شرکت خودرو ساز . دومین ، سومین و بالاخره چهارمین خودرو که در آتش سوخت سرانجام مسئولان طناز ایران خودرو لب به سخن گشوند که ای وای چه نشسته اید که در تولید یک قطعه اشتباهی کرده ایم !

در آن زمان همه کمی امیدوار شدند که دیگر شاهد آتش گرفتن این خودروها نیستند اما این تنها آرزوی بیهوده بود چرا که پس از چندی روز از نو ، روزی از نو . اگر اشتباه نکنم هم اکنون نزدیک به 3 سال از آتش گرفتن اولین خودرو می گذرد واین ماجرا همچنان ادامه دارد .

اما در این میان آنچه از همه چیز دردناک تر است بی توجهی مردم به سهل انگاری چند ساله این شرکت خودروسازی است چرا که براساس آمار ، این خودرو در کشور مان و حتی پس از وقوع این آتش سوزی کی از پرفروش ترین هاست . به راستی ما را چه شده است ؟