شاید آن روز که عده ای واژه شرم را در برگ های لغت نامه هایشان معنی می کردند ، تصور نمی کردند که واژه ای را ثبت می کنند که بهترین هدیه است به پیشگاه ناپاک دسته ای به اصطلاح قلم به دست ایرانی .

هم آنهایی که دنیا را از پشت صندلی های چرخ دارشان می نگرند و خود را در هیبت روشنفکری می دانند .

خبرنگار برای اینان چیست به جز دستمالی که می توان به راحتی دورش انداخت و روزنامه نگاره ها نیستند برایشان جز کاغذ پاره هایی که اسکناس هایی ناپاک را می آفریند .

کسانی که شاید تنها چند روزی هم قلم در دستانشان بازی نخورده باشد در چنین اوضاعی است که خود را حق به جانب می دانند برای تحقیر قلم به دستان دیرینه .

روزی که اسکناس ها در دستانشان بازی خورند آن روز نفس کشیدن را بر حبرنگار بیچاره زیر دست مجاز می دانند و روزی دیگر که صفرهای حساب هایشان کمی در جایشان می جنبد آن خبرنگار را اضافی ترین موجود عالم در آنطرف میزهایشان می دانند .

خدای را سپاس از بندگی که فقط برازنده اوست و نه کسانی که خود را روزی ده این و آن می دانند.